Ο μύθος της Lalita

No comments

Μια φορά και έναν καιρό, αρκετοί θεοί, ανάμεσά τους και ο θεός Bhanda, θέλησαν να υποτάξουν όλο τον κόσμο. Και οι άνθρωποι έκαναν θυσία στους θεούς και προσευχήθηκαν για ειρήνη. Και οι προσευχές τους εισακούσθηκαν.

Η απάντηση στις προσευχές τους ήταν η Lalita.

H Lalita, η θεά που παίζει, γεννήθηκε μέσα από τη φωτιά αυτής της προσευχής-θυσίας και αναδύθηκε ως ένα άλλο κατακόκκινο ρόδο από τις φλόγες με μια γιρλάντα γύρω από το λαιμό της.

Η ομορφιά της έμοιαζε με ποίημα διαχρονικό που απαγγέλλεται με λύρα στις όχθες μιας λίμνης με νούφαρα. Όλα πάνω της φάνταζαν ζωντανά, θεσπέσια, παλλόμενα σαν να έπαιζαν μουσική με όλες τις αισθήσεις μαζί.

Γεννήθηκε γυναίκα μεμιάς.

Η θεά που παίζει ήταν εξαιρετικά όμορφη με πλούσια, μακριά μαλλιά γεμάτα αρώματα σπάνιων λουλουδιών. Τα βλέφαρά της φάνταζαν σαν πύλες Αγάπης και τα μάτια της σαν τα ψάρια που κολυμπούν στη λίμνη του προσώπου της. Η μύτη της είχε τη λάμψη των αστεριών και τα αυτιά της συναγωνίζονταν τον ήλιο και το φεγγάρι. Τα μάγουλά της ήταν σαν καθρέπτης θεού, ενώ οι όμορφες σειρές των λευκών δοντιών της ίδια μαργαριτάρια. Είχε φωνή αγγελική, γλυκιά και ένα όμορφο χαμόγελο που κανείς θεός δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της όταν το αποκάλυπτε.

Στα χέρια της κρατούσε 5 βέλη από λουλούδια με μακρύ ρύγχος, ένα τόξο από ζαχαροκάλαμο, μια θηλιά και ένα τριαντάφυλλο. Τα πέντε βέλη συμβόλιζαν τις 5 αισθήσεις και το «από το φυτικό βασίλειο καμωμένο» βέλος, τον νου.

Τα πλούσια στήθη της ήταν στολισμένα με μαργαριτάρια και τις μπούκλες των μαλλιών της. Η κοιλιά της είχε τρία όμορφα διπλώματα και φορούσε κόκκινο μετάξι δεμένο με μια χορδή με κόκκινα κουδούνια. Τα πόδια της κομψά ίδιες κολώνες με πετράδια και τα γόνατά της ίδιες κορώνες με πολύτιμους λίθους.

Και όλο το σώμα της σε χρυσοκόκκινο χρώμα γαλήνευε το νου και άνοιγε διάπλατα την καρδιά σε όποιον την κοιτούσε.

Όταν η Lalita περπατούσε, τα κουδούνια ηχούσαν σε όλο το Σύμπαν. Όταν τέντωνε τη χορδή του τόξου στο χώρο, όλα ευωδίαζαν, ηχούσαν, νοστίμιζαν, ομόρφαιναν και αποκτούσαν απαλότητα. Ήταν ένα ολοζώντανο παράδειγμα ευδαιμονίας και Αλήθειας. Η ομορφιά της απλωνόταν όπως ένα παγώνι ανοίγει την ουρά του και αρχίζει το χορό του έρωτα.

Ήταν ίδια η Μητέρα Γη.

Τότε ο θεός Shiva γύρισε να κοίταξε τη θεά. Και ένιωσε όλος να λιώνει σαν βούτυρο στον καυτό ήλιο αντικρίζοντας για πρώτη φορά την ομορφιά της Μητέρας του Σύμπαντος.

Χαμογελώντας, η Lalita ανακοίνωσε: «Ό, τι λέω ή κάνω είναι σύμφωνα με τη θέλησή μου μόνο. Όποιος με δεχτεί ως σύζυγό του πρέπει επίσης να αποδεχθεί την πλήρη ανεξαρτησία μου». Λέγοντας αυτό, τράβηξε την γιρλάντα από το λαιμό της και την ανύψωσε στον ουρανό. Και αμέσως προσγειώθηκε γύρω από το λαιμό του θεού Shiva απαλά όπως ένα ύφασμα από μετάξι. Σε αυτή την ωραία, σκεπασμένη μορφή, ο θεός Shiva έγινε γνωστός ως “ο αυτοκράτορας της αγάπης”.

Αυτός και η Lalita αμέσως ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου. Δεν υπήρχε όμως μήνας του μέλιτος γιατί ήδη πολλοί θεοί θέλησαν να δοκιμάσουν τη δύναμή της και να συναγωνιστούν με εκείνη.

Οι πιο ισχυροί ήρθαν να την αντιμετωπίσουν, γιατί αναγνώρισαν την τεράστια δύναμη που διέθετε. Και η ίδια δεν την έκρυβε, αλλά την μοίραζε απλόχερα.

«Η δύναμη που καθένας διαθέτει είναι άπειρη. Είτε είναι θεά είτε είναι θεός. Είτε είναι θνητή είτε είναι θνητός. Και όσο γενναιόδωρα την μοιράζεται τόσο αυτή πολλαπλασιάζεται. Το πρώτο βήμα είναι να την αναγνωρίσεις». Δικά της λόγια ήταν αυτά που τα απελευθέρωνε με τον άνεμο και τα σκορπούσε στους ανθρώπους…

Όποιος θεός και αν ήρθε με εχθρικές διαθέσεις για να την υποτάξει η ίδια χρησιμοποιούσε την ευγένεια, τη συμπόνια και την αγάπη. Τα 5 βέλη της και το τόξο της αλόγιστα ποτέ δεν τα χρησιμοποίησε. Και το λάσο της ήταν σαν μητρική αγκαλιά. Όποιος αλόγιστα φερόταν τον έπιανε με αυτό και τον τύλιγε, ώσπου αυτός να το δει και ύστερα τον ξετύλιγε.

Η πιο μακροχρόνια μάχη της ήταν με τον θεό Bhanda. Η επίθεσή του σφοδρή και αιφνιδιαστική. Εξαπόλυσε προς το μέρος της βέλη γεμάτα φόβο, αρρώστιες, υλισμό, ανομία και σύγχυση. Και εκείνη αγέρωχη, στιγμή δεν κλονίστηκε. Αναγνώριζε και σεβόταν την ύπαρξη του πολέμου και την ίδια στιγμή προσευχόταν για ειρήνη. Γι αυτό του έστειλε τα αντίστοιχα βέλη: θάρρος για το φόβο, υγεία για τις αρρώστιες, ευγνωμοσύνη για τον υλισμό, επίγνωση για την ανομία και συμπόνοια για τη σύγχυση. Έτσι δίδαξε σε όλους την ισορροπία. Έτσι οι ενέργειες των δύο θεών ενωμένες μοίρασαν Σοφία στους ανθρώπους.

Ο Bhanda όμως δεν υποχώρησε. Με ένα βέλος μεστό από τις δυνάμεις της απώλειας, διαμέλισε την ανθρώπινη κοινωνία σε κομμάτια και τη δίχασε. Τότε η θεά έστειλε με το τόξο της τριαντάφυλλα στο νου και στις καρδιές των ανθρώπων για να τους θυμίζουν την τάξη και τη δικαιοσύνη. Την οργάνωση και τη δομή.

Και την ίδια στιγμή ο θεός Bhanda γελώντας σαρκαστικά εξαπόλυσε το πιο ισχυρό του όπλο: την απόλυτη ψευδαίσθηση και αυτή γρήγορα άπλωσε τα πέπλα της παντού. Σε κάθε ζευγάρι μάτια και σε κάθε αυτί πέρασε το μήνυμα ότι ο,τιδήποτε υπάρχει στο σύμπαν και οπουδήποτε δεν είναι ούτε ιερό ούτε θεϊκό. Και τότε η Lalita άπλωσε παντού με τα λουλουδένια βέλη της την αγνή θεϊκή αγάπη και τα συνέδεσε όλα μεμιάς.

Το σύμπαν φάνταζε πλέον σαν ένα άπειρο κέντημα Παραδείσου που ο καθένας είχε πρόσβαση. Και αμέσως ο θεός Bhanda υποκλίθηκε στο μεγαλείο της και έδωσε τέλος σε αυτή τη σύγκρουση.

Και η Lalita άρχισε να μιλά για την ειρήνη και να μυεί τους ανθρώπους στην Τέχνη των Ονείρων και των Ταξιδιών.

“Ακολούθησε τα ίχνη των ονείρων σου”, διαλαλούσε η Lalita. “Δηλαδή, περιέγραψε τα όνειρά σου, βάλε τα πιο ζωντανά χρώματα, επένδυσέ τα με όλες τις αισθήσεις, απόλαυσε ό,τι κάνεις! Η ζωή είναι απόλαυση. Είναι ταξίδι. Άνοιξε την καρδιά σου, δώσε στον εαυτό σου ό,τι καλύτερο διαθέτεις και στόχευε ψηλά. Κοίτα προς τον Ουρανό πατώντας ευλαβικά τη Γη.”

Σύντομα τίποτα δε θύμιζε στον Ουρανό ή στη Γη πως τόσους αιώνες γινόντουσαν πόλεμοι. Γιατί για αιώνες είχε κρατήσει αυτή η σύγκρουση.

Και οι άνθρωποι άρχισαν να ταξιδεύουν και να γνωρίζουν άλλους κόσμους.

H Lalita επέλεξε να διδάξει αποκλειστικά τις γυναίκες και να γνωρίσει σε όλους την αληθινή φύση της Γυναίκας.

Και αυτές δίπλα της έμαθαν να μοιράζονται, να εξερευνούν τα βάθη τους και να καλλιεργούν τα χαρίσματα και τα λουλουδένια βέλη τους. Να αποδέχονται την πληρότητά τους, όπως ένα ολάνοιχτο ρόδο από φλόγες. Να είναι συνδεδεμένες με τη φύση και κυρίως με τους κύκλους της Σελήνης.

“Να περιστοιχίζεσαι από τους ομορφότερους ανθρώπους και να θυμάσαι ότι μέσα σου εμπεριέχεις όλη την ομορφιά των άστρων, του ήλιου και της Σελήνης. Είσαι μια θεά!”, συνήθιζε να λέει η Lalita και μετά συμπλήρωνε: «Το σώμα σου είναι ναός και εσύ η ιέρειά του. Τίμησέ το. Κάνε σπονδές και τελετές. Στόλισέ το. Περιποιήσου το. Μάθε κάθε γωνιά του. Γίνε ένα με την ιερότητά του. Κι αυτό με την παρουσία του γίνεται βωμός πίστης, αγάπης και φωτός. Μην ξεχνάς ότι και εγώ από τη φωτιά μιας θυσίας σου γεννήθηκα!».

Και η Lalita έρχεται, ξανά στη σύγχρονη εποχή και σε κάθε εποχή, να σου θυμίσει τη χάρη της γυναίκας.

Σε προτρέπει να είσαι ενδεδυμένη με την ομορφιά της Αλήθειας και της μοναδικότητάς σου. Σε προσκαλεί να ντυθείς με τα χρώματά σου και τις μοναδικές αποχρώσεις σου. Να χρωματίζεις τη ζωή με το αυθεντικότερο χρώμα της, το κόκκινο. Να είσαι ανοικτή στη ζωή. Πανέτοιμη!

adminΟ μύθος της Lalita

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *